Slimme riem trekt zichzelf strak

© afp.


Het Franse bedrijf Emiota heeft een slimme riem ontwikkeld die zichzelf aantrekt en losser doet: Belty. Het product werd deze week onthuld tijdens de International Consumer Electronics Show (CES) 2015 in Las Vegas.

Weblog Mashable was erbij toen Belty op de technologiebeurs werd gepresenteerd. De riem past zich automatisch aan aan de taille van de drager, bijvoorbeeld als hij of zij net gegeten heeft of onderuit gaat zitten. Belty houdt ook je gezondheid in de gaten en geeft je een seintje als je te lang stil hebt gezeten.

De slimme riem communiceert met een speciale app. Deze brengt alle gegevens in kaart die de sensoren in de riem hebben verzameld. Op basis van deze informatie krijg je suggesties voor een gezonder leven. Het is niet bekend wanneer Belty precies verkrijgbaar is en hoeveel de riem gaat kosten.




Bron

Vegetatieve patiënt communiceert en laat weten dat hij geen pijn heeft (video)

Een Canadese man, waarvan werd aangenomen dat hij al meer dan tien jaar in vegetatieve status leefde, heeft zijn artsen laten weten dat hij geen pijn heeft, zo meldt de BBC. Het is voor het eerst in de geschiedenis dat iemand met dergelijke zware hersenbeschadiging na zo'n lange tijd weer kan communiceren met de buitenwereld.

De 39-jarige Scott Routley, die twaalf jaar geleden een auto-ongeluk kreeg en daar ernstig hersenletsel aan overhield, werd vragen gesteld terwijl zijn hersenen werden gescand in een fMRI-machine. Patiënten in vegetatieve status hebben een lichaam dat gewoon functioneert, alleen reageren hun hersenen nergens op. Het is de ergste graad van functioneel hersenlijden. Mensen in vegetatieve status bevinden zich niet in een coma. Ze zien er wakker uit, omdat ze overdag gewoon hun ogen open hebben, maar ze hebben geen waarneming van zichzelf of de buitenwereld.

Artsen noemen de gebeurtenis revolutionair. De Belgische comaspecialist Steven Laureys heeft echter al eerder gecommuniceerd via een MRI-scanner met comapatiënten. Laureys stelt de patiënt vragen die met ja of nee beantwoord kunnen worden. Wanneer de patiënt ja wil zeggen, moeten ze aan bijvoorbeeld iets ruimtelijks denken, zodat er een ander hersengebied oplicht dan wanneer ze nee willen zeggen.