Voor het salaris hoeft hij het niet doen. Hij is drie uur per dag onderweg voor een minimumloon. Maar de man, een weduwnaar, houdt van de routine en het gevoel ergens bij te horen. 'Ik kan echt niet gewoon thuis in de luie stoel blijven zitten', aldus het krasse knar. 'Wat moet ik anders doen, de hele dag televisie kijken?' Ook zijn werkgever krijgt het niet over zijn hart om Murray op straat te zetten, meldt de Tampa Bay Times.
Elke nacht om 03.30 uur loopt zijn wekker af. Hij draait zich om en prevelt: 'God, geef me de kracht om op te staan.' Het duurt een half uur, soms langer maar uiteindelijk slentert hij naar de keuken voor zijn kopje thee. Drie dagen per week, ongeacht hoe de oude man zich voelt, trekt hij zijn werkpak aan met daarop 'Bama Sea Products' in grote letters genaaid. Dan wikkelt hij een stukje gefrituurde kip in krantenpapier en trekt de deur van zijn huis achter zich dicht. Het is ondertussen kwart voor zes. De wandeltocht naar de bushalte een paar straten verder kost hem twintig minuten. Voetje voor voetje schuifelt hij verder.
'Elke dag is mooi'
Vier uur nadat hij is opgestaan, komt hij aan op het werk, 'Bama Sea Products', een opslagplaats voor al het lekkers uit de zee. 'Goeiemorgen, mijnheer Newton', roept een man met snor. 'Dag kapitein', antwoordt hij en steekt zijn hand op. 'Wat een mooie dag.'Voor hem, is namelijk elke dag mooi. In het woordenboek van Newton Murrray - iedereen noemt hem Meneer Newton - komt het woord pensioen namelijk niet voor. Nadat hij zijn proviand heeft weggeborgen, begint hij aan zijn dagtaak: het bewaken en onderhouden van de parkeerplaats.