Biologen achterhalen Chinees recept voor de oudste kaas ter wereld

Kaas. © anp.





Duitse onderzoekers hebben het recept van een Chinese kaas uit de bronstijd weten te achterhalen. De biologen van het Max Planck Instituut in Dresden hebben met hun analyse van 4.000 jaar oude kaasrestjes pionierswerk verricht.

Hoogstwaarschijnlijk was de kaas een grafgeschenk, dat vaak aan overledenen werd 'meegegeven'. Overblijfselen lagen naast een gemummificeerde vrouw.

Om erachter te komen hoe het zuivelproduct werd geproduceerd, onderzochten de wetenschappers eiwitten in de resten. De unieke combinatie van biologie en archeologie was een idee van de Chinese archeoloog Yimin Yang, die benieuwd was met wat voor kaas hij te maken had.

Uit de analyse bleek dat de oerkaas met een mengsel van melk, bacteriën en gist is geproduceerd. In tegenstelling tot veel hedendaagse Nederlandse kaas, bevatte de Chinese bronstijdlekkernij geen stremsel, een oplossing van enzymen uit de lebmaag van jonge dieren zoals kalveren.




Bron

Zeepaardje is uitmuntend jager dankzij vreemde vorm kop

Als een zeepaardje gaat jagen, gooit hij zijn kop in zijn nek en schiet hij geruisloos door het water. © afp.

Zeepaardjes zijn een van de langzaamste vissen die we kennen, maar ze blijken ook meedogenloos snelle jagers te zijn. En dat hebben ze mede te danken aan de vorm van hun kop, schrijven biologen in Nature Communications.


'Het zeepaardje is een van de langzaamst zwemmende vissen die we kennen, maar ze zijn in staat om met ongelooflijke snelheden hun prooien te vangen', zegt onderzoeker Brad Gemmell in Nature Communications. 'In rustig water vangen zeepaardjes 90 procent van hun beoogde prooi. Dat is extreem hoog, en we wilden weten waarom.'

De dieren hebben een geheim wapen om hun prooi, Roeipootkreeftjes (ook wel de watervlooien van de zee), te vangen. Hun eigenaardige snuiten zijn zo gevormd dat de zeepaardjes zeer weinig rimpelingen in het water maken wanneer ze bewegen. En dat is juist hetgeen waardoor roeipootkreeftjes hun vijand herkennen.

'Roadrunner-stijl'
'Als je een roeipootkreeftje bent, ben je een gewilde prooi in de oceaan', zegt Gemmell. 'Ze hebben een aantal behoorlijk indrukwekkende manieren ontwikkeld om te voorkomen dat ze opgegeten worden: gevoeligheid en snelheid.' Roeipootkreeftjes, kleine kreeftachtigen, kunnen geen beelden zien en vertrouwen op hun gevoeligheid voor deining in het water wanneer roofdieren ze naderen. 'Zodra ze dat voelen, zijn ze weg daar, 'roadrunner-stijl'.'

De kreeftjes hebben een van de kortste reactietijden ooit gezien in het dierenrijk. Binnen ongeveer twee of drie milliseconden nadat de roeipootkreeft zijn aanvaller voelt, schieten ze weg. Ze kunnen dan een snelheid van meer dan 500 lichaamslengtes per seconde bereiken.

Om zo'n snelle prooi te kunnen vangen, moet een zeedier net iets sneller zijn. Uit eerder onderzoek bleek al dat zeepaardjes beter zijn in het vangen van roeipootkreeftjes dan anderen.

De onderzoekers volgden een dwergzeepaardje met een 3D-camera. Zodra het zeepaardje gaat jagen, gooit het zijn kop in zijn nek en zuigt zijn prooi vervolgens naar binnen. Dit gebeurt in slechts een duizendste van een seconde. Doordat het roeipootkreeftje niet 'voelt' dat een vijand hem nadert, heeft het dier geen tijd om weg te schieten.







Bron

Dertig dolfijnen aangespoeld in Brazilie

Zo'n dertig zwarte zwaardwalvissen, een dolfijnensoort, zijn zondag aangespoeld in het noordoosten van Brazilië. Zeker zeven van de zoogdieren zijn inmiddels overleden, meldde de Braziliaanse krant O Globo maandag.

Waarom de dieren zijn aangespoeld is nog onduidelijk, maar biologen hebben geopperd dat de leider van de groep mogelijk ziek was en de rest hem was gevolgd naar het strand. Er zijn in tientallen jaren niet zoveel dolfijnen tegelijk aangespoeld in Brazilië.



Bron

Wetenschappers laten 30.000 jaar oude planten bloeien

(foto kos)
Russische biologen hebben 30.000 jaar oude planten in bloei weten te krijgen. De planten zijn goed bewaard gebleven door de Siberische permafrost, die ervoor zorgt dat de ondergrond nooit helemaal ontdooit. Het gaat om planten van de soort silene stenophylla, die deel uitmaakt van de anjerfamilie.


De biologen onder leiding van Svetlana Yasjina van de Russische Academie van Wetenschappen schrijven over hun bevindingen in de Proceedings van de Amerikaanse Academie van Wetenschappen. Volgens hen toont het succes van hun onderzoek aan hoe belangrijk de permafrostbodem is als bewaarplaats van planten die al eeuwen van de aardbodem verdwenen leken.

Het plantmateriaal is gevonden in ondergrondse holen die eekhoorns ongeveer 31.000 jaar geleden hebben gegraven voor de opslag van voedsel. Zij liggen ongeveer 38 meter onder het aardoppervlak.

De ontdekking doet wetenschappers hopen dat ze organismen zouden kunnen vinden in het ijs van Mars. (dpa/sam)

Bron: