Slang en prooi worden beste vrienden

Zoey @Zoey_Michele_

Zes dagen geleden voerde de tante van Zoey Michele uit het Amerikaanse Texas haar slang een muis, maar in plaats van dat de slang het diertje met huid en haar op at, leven ze nu samen als vrienden. Een dagboekje van de bijzondere vriendschap houdt Zoey Michele bij op Twitter.


,,Mijn tante heeft een slang en ze kocht een muis om hem te voeren. We zijn nu vijf dagen verder en ze zijn nu beste vrienden,'' plaatste de Amerikaanse gisteren op Twitter. Op haar account telt ze de dagen dat de twee vreedzaam met elkaar leven.

Slang en muis lijken inmiddels beste vrienden te zijn geworden. Op foto's is te zien hoe ze samen knus liggen te slapen.




Bron

Pickpocket hypnotiseert zijn prooi

Verbazingwekkende beelden van een bewakingscamera tonen hoe een dief de uitbater van een drankslijterij in Londen als het ware hypnotiseert. Terwijl de winkelier bewegingloos voor zich uitstaart, gaat de pickpocket aan de haal met de portefeuille en de dagopbrengst van de man. De politie heeft de beelden van de merkwaardige diefstal uit september nu vrijgegeven in de hoop de dader op het spoor te komen.

Winkeluitbater Aftab Haider (56) van de 'Hops and Pops' in Highgate weet duidelijk niet wat hem overkomt. Als de zakkenroller zijn slag heeft geslagen, komt hij weer op zijn positieven. Net op dat moment loopt de dader weg uit de zaak. Bij Scotland Yard zegt men dat dit de eerste keer is dat ze met een dergelijke diefstal geconfronteerd worden.







Bron

Vleermuis gebruikt stoorzender tegen concurrerende vleermuis

© anp.


Vleermuizen gebruiken een stoorzender om rivalen in de jacht op insecten te snel af te zijn. Op het moment dat een concurrent inzoomt op een prooi verzendt zijn tegenstander een geluidssignaal waardoor het dier de prooi mist. De 'stoorzender' pakt vervolgens het insect voor zichzelf, ontdekten onderzoekers van een Amerikaanse universiteit. De bevindingen zijn gepubliceerd in het tijdschrift Science.

Onderzoeksleider Aaron Corcoran en zijn team van Wake Forest University ontdekten het fenomeen bijna bij toeval. Ze bestudeerden motten toen ze de geluiden van de vleermuizen oppikten. 'Een vleermuis probeerde een insect te vangen door middel van echolocatie. Een tweede vleermuis maakte een ander geluid, en het leek er volgens mij op dat hij probeerde het echolocatiesignaal te blokkeren of te verstoren.'

Het stoorsignaal is vaak succesvol, zagen de wetenschappers. 'Meestal miste een vleermuis de mot als een andere vleermuis het stoorgeluid produceerde', aldus Corcoran. Voor de onderbouwing zijn beeld- en geluidsopnames tegen elkaar afgezet. De baan die jagende vleermuizen kiezen richting hun prooi verandert duidelijk als tegenstanders hun stoorzender gebruiken.




Bron

Chinees springt bij tijgers en offert zichzelf op als voedsel

© Screenshot YouTube.


Het publiek in de Chinese dierentuin van Chengdu moest vol afgrijzen aanschouwen hoe de 27-jarige Yang Jinhai vrijwillig in het tijgerverblijf sprong. Hij besloot zichzelf op te offeren als voer voor de Bengaalse witte tijgers. Dat schrijft de Daily Mail.

De man had naar eigen zeggen medelijden met de opgesloten dieren en wilde hun leven verbeteren door zichzelf als prooi in het verblijf te werpen. Eenmaal in het verblijf schonken de tijgers weinig aandacht aan de man. Totdat Jinhai de dieren begon uit te lokken met dansjes en vreemde bekken trekken. Terwijl de tijgerin juist afgeschrikt werd, opende het mannetje de aanval. Het dier greep de Chinees vast en sleurde hem enkele meters over de grond.

Dierenverzorgers die toesnelden slaagden erin om de Bengaalse tijger te raken met een verdovingspijl. Jinhai kwam op wat lichte verwondingen na met de schrik vrij. Volgens familie van de man kampt hij al enige tijd met psychologische problemen.

De dierentuinmedewerkers benadrukken wat een geluk de man heeft gehad. 'Indien het een Siberische tijger betrof, zouden de gevolgen niet te overzien geweest zijn', verklaart een dierenverzorger. 'Bovendien hadden de tijgers net een maaltijd achter de kiezen'.




Bron

Ontroerende reactie luipaard bij verorberen prooi met baby

Luipaard Legadema ontdekt pardoes dat haar prooi een babybaviaantje blijkt te dragen. Het roofdier heeft opeens geen interesse meer in de voorziene maaltijd en lijkt wel overmand door schuldgevoelens. Het luipaard neemt de zorg voor het kleine aapje op zich alsof het haar eigen kindje was.

De baby was nog maar 1 dag oud en viel die nacht constant uit de boom. Legadema raapte het baviaantje telkens weer op, zodat de loerende hyena's er niet bij konden. Al 6,5 miljoen mensen zagen dit filmpje tot nu toe. Helaas overleed het aapje de volgende ochtend.

Documentairemaker Dereck Joubert volgde Legadema 3,5 jaar lang in haar natuurlijke habitat, de Okavango Delta van Botswana. 'Eye Of The Leopard' ging al in 2007 in première op National Geographic maar dit filmpje gaat nu pas viraal. Legadema werd later overigens zelf een biologische moeder van gezonde nakomelingen. Het moederinstinct had ze duidelijk al.


Bron

Zeepaardje is uitmuntend jager dankzij vreemde vorm kop

Als een zeepaardje gaat jagen, gooit hij zijn kop in zijn nek en schiet hij geruisloos door het water. © afp.

Zeepaardjes zijn een van de langzaamste vissen die we kennen, maar ze blijken ook meedogenloos snelle jagers te zijn. En dat hebben ze mede te danken aan de vorm van hun kop, schrijven biologen in Nature Communications.


'Het zeepaardje is een van de langzaamst zwemmende vissen die we kennen, maar ze zijn in staat om met ongelooflijke snelheden hun prooien te vangen', zegt onderzoeker Brad Gemmell in Nature Communications. 'In rustig water vangen zeepaardjes 90 procent van hun beoogde prooi. Dat is extreem hoog, en we wilden weten waarom.'

De dieren hebben een geheim wapen om hun prooi, Roeipootkreeftjes (ook wel de watervlooien van de zee), te vangen. Hun eigenaardige snuiten zijn zo gevormd dat de zeepaardjes zeer weinig rimpelingen in het water maken wanneer ze bewegen. En dat is juist hetgeen waardoor roeipootkreeftjes hun vijand herkennen.

'Roadrunner-stijl'
'Als je een roeipootkreeftje bent, ben je een gewilde prooi in de oceaan', zegt Gemmell. 'Ze hebben een aantal behoorlijk indrukwekkende manieren ontwikkeld om te voorkomen dat ze opgegeten worden: gevoeligheid en snelheid.' Roeipootkreeftjes, kleine kreeftachtigen, kunnen geen beelden zien en vertrouwen op hun gevoeligheid voor deining in het water wanneer roofdieren ze naderen. 'Zodra ze dat voelen, zijn ze weg daar, 'roadrunner-stijl'.'

De kreeftjes hebben een van de kortste reactietijden ooit gezien in het dierenrijk. Binnen ongeveer twee of drie milliseconden nadat de roeipootkreeft zijn aanvaller voelt, schieten ze weg. Ze kunnen dan een snelheid van meer dan 500 lichaamslengtes per seconde bereiken.

Om zo'n snelle prooi te kunnen vangen, moet een zeedier net iets sneller zijn. Uit eerder onderzoek bleek al dat zeepaardjes beter zijn in het vangen van roeipootkreeftjes dan anderen.

De onderzoekers volgden een dwergzeepaardje met een 3D-camera. Zodra het zeepaardje gaat jagen, gooit het zijn kop in zijn nek en zuigt zijn prooi vervolgens naar binnen. Dit gebeurt in slechts een duizendste van een seconde. Doordat het roeipootkreeftje niet 'voelt' dat een vijand hem nadert, heeft het dier geen tijd om weg te schieten.







Bron